Reguła/title> <style type="text/css"> body {left-margin:10%; right-margin:10%;font-size:16px;} h1 {font-size:20px;text-align:center;} a,a:visited {color:midnightblue} </style> </head> <h1><font color="#FF0000">Interpretacja Reguły</font></h1> <p>,, Każdy zakonnik winien przebywać sam we własnej celi lub blisko niej, rozważając dniem i nocą Prawo Boże, czuwając na modlitwie, chyba, że musi poświęcić się innym sprawiedliwym obowiązkom Reguła Karmelitańska, punkt VII.</p> <p>Gdy natrafiłem na ten fragment przeglądając Regułę Karmelitańską, zakończyłem moje poszukiwania. Znalazłem zakon, który odpowiadał moim oczekiwaniom. Tylko czy Bogu podoba się ten wybór? nurtowało mnie to pytanie. Na szczęście Najświętsza Panienka tak mnie poprowadziła, że nie miałem wątpliwości, iż pragnie mnie otulić swoim płaszczem właśnie we Wspólnocie Karmelitańskiej.<br /> Czym jest dla mnie osobista Modlitwa? Mogę spokojnie odpowiedzieć, że sensem mojego istnienia. Oczywiście każda Modlitwa powinna przekładać się na Miłość do Bliźnich i chęć poświęcenia się dla Nich. Nawiązują do tego punkty IX i XV R.K., które zachęcają do dzielenia się i pracy. Jeżeli do indywidualnej Modlitwy i pracy dodamy wspólnotową Modlitwę (VIII R.K.) i Eucharystię (X R.K.), to taka wspólnota będzie się rozwijać i wzrastać. Niezmiernie się cieszę, że Reguła Karmelitańska uwzględnia również dialog i braterskie upomnienie (XI R.K.). To bardzo pomaga w wyzbyciu się niedoskonałości, których często sami nie dostrzegamy. Post (XII R.K.) i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych (XIII) pomagają w pracy nad sobą oraz przypominają o ludziach którzy cierpią głód i niedostatek.<br /> To, co wyróżnia Regułę Karmelitów od innych to rola Przeora. Reguła Karmelitańska uwzględnia Go nie jako najważniejszą jednostkę we wspólnocie, ale jako osobę, która najbardziej poświęca się i oddaje dla innych (XVIII R.K.). Posłuszeństwo Przeorowi (XVIII R.K) jest więc wyrazem Miłości do Wspólnoty i nie sprowadza się tylko do ,,wypełniania poleceń.<br /> Podsumowując uważam, iż założenia zawarte w Regule Karmelitańskiej są najwłaściwszym kierunkiem dla ludzi, którzy pragną poświęcić swoje życie na służbę Bogu. Po moim skromnym pobycie w Karmelu (pól roku) mogę zdecydowanie stwierdzić, że to znakomite miejsce na pogłębienie więzi z Bogiem. Trochę żałuję, że punkt XI R.K. nie jest w naszym klasztorze w pełni wykorzystywany. Myślę, że cotygodniowa wspólna dyskusja dotycząca problemów i niedomówień, bardzo by pomogła, i poprawiła relacje miedzy Zakonnikami. Uważam też, że powinniśmy się trzymać tradycyjnej interpretacji Reguły, która indywidualną Modlitwę i rozważanie Słowa Bożego (VII R.K.) stawia na pierwszym miejscu (nowa interpretacja w centrum stawia Modlitwę wspólnotowa (X R.K)). Każdy, kto prawdziwie przybliża się do Boga, bardziej Kocha ludzi. A intymna samotność najbardziej sprzyja Modlitwie i Kontemplacji, które zbliżają nas do Ojca ( ,,A Ty, kiedy się modlisz, wejdź do komórki i zamknąwszy drzwi, módl się w ukryciu do swego Ojca, a twój Ojciec, który widzi to, co jest ukryte, odpłaci tobie. Mt.6.6). Reasumując, indywidualna Modlitwa każdego zakonnika jest podstawą do budowania całej Wspólnoty.<br /> </p> </body> </html>